Disa rreshta në një dosje profesionale janë fakte të vendosura. Të tjerë janë pyetje të hapura që ende po punoj t’i mbyll. Kjo është nga lloji i dytë, dhe preferoj ta them qartë sesa ta lë pa e shqyrtuar: dosja ime profesionale regjistron “Regjisori më i Mirë i Vitit 2020 — Netët e Klipit Shqiptar.” E besoj. Ende s’kam mundur ta gjej dokumentuar.
Çfarë mund ta them me siguri
2020 është një pikë kthese reale në punën time, e pavarur nga çdo çmim. Është afërsisht kur regjia pushoi së qeni një zgjatje e rastësishme e fotografisë dhe u bë disiplinë më vete — një kalim nga kompozimi i një kuadri të vetëm në kompozimin e një sekuence kuadrosh, me interpretim, zë dhe ritëm montazhi që u shtuan tek variablat që tashmë i menaxhoja si fotograf.
Duke qenë i sinqertë për burimin
Aktualisht, referenca për këtë njohje ekziston vetëm në një vend që unë e kontrolloj: profilin tim profesional. Ende nuk kam gjetur një arkiv zyrtar fituesish, një çertifikatë, një foto nga ceremonia, apo një njoftim nga një palë e tretë që e konfirmon në mënyrë të pavarur. Ky boshllëk më intereson mua më shumë se vetë njohja. Derisa ta mbyll, nuk e quaj veten “regjisor i vlerësuar me çmim” në këtë faqe — po përshkruaj një kredencial të listuar, të vetë-raportuar, dhe do ta përditësoj këtë shkrim në momentin që kam diçka që qëndron më vete.
Pse kthesa kishte më shumë rëndësi se trofeu
Cilido qoftë rezultati i asaj verifikimi, fakti më interesant është ç’ndodhi më pas: instinkti i një fotografi — për dritën, për një fytyrë, për një kuadër që ia vlen të mbahet — u bart në punën e një regjisori, ku kuadri duhet të lëvizë dhe prapë të thotë diçka. Ai kalim është subjekti i vërtetë i këtij shkrimi. Çmimi, i konfirmuar apo jo, është thjesht viti kur ndodhi të shkruhej.
Shihe këtë si një shkrim në proces, jo një pretendim të mbyllur. Nëse del dokumentim për Netët e Klipit Shqiptar 2020 — një program, një foto, një listë fituesish — ky shkrim do të rishkruhet po atë ditë.